τί να γίνεται άραγε με εκείνες τις ψυχές ανθρώπων που διαταρράχθηκαν επανειλημμένα απο μια συγκεκριμένου είδους πάθηση; μα πάντα συναισθηματικής φύσης?
τί θα έκανε κάποιος αν είχε περιορισμένο χρόνο? αν είχες αυτόν μόνο τον χρόνο και μετά τίποτα? αν έπρεπε να τα χάσεις όλα χωρίς καμια εξαίρεση, τί θα πάλευες να κρατήσεις για σένα?
τα ερωτήματα βγαίνουν απο φόβο, έτσι πιστεύω. και οι απαντήσεις ποτέ ποτέ ποτέ δεν θα είναι αρκετά ικανοποιητικές. και αυτό το πιστεύω.
όσο γίνεται προσπαθείς να καλύψεις τα συναισθηματικά κενά που σου αφήνει η υπερβολική αγάπη με υλικά πράγματα. είναι χαζό και ανώφελο αλλά ο άνθρωπος ύστερα απο κάποιες 'σφαλιάρες' λειτουργεί με βάση τα ενστικτά του.
τα ένστικτα σπανίως λανθάνουν. παρόλαυτα δεν είναι πάντα χρήσιμο να τα ακούς και να κάνεις αυτό που σε καθοδηγούν να κάνεις. χάνεις τον μπούσουλα και προσπαθείς να βγεις απο το αδιέξοδο που μόνος σου κατάφερες και έχτισες. και πίστεψέ το, δεν θα τα καταφέρεις εκτός αν πείσεις τον εαυτό σου να σκεφτεί πως δεν υπάρχει.
άκου να σου πω κάτι που με 'καίει' τελευταία. ο κόσμος λειτουργεί με ψευδαισθήσεις. όχι ολοκληρωτικά. υπάρχει αλήθεια. απλώς είναι δυσεύρετη. υπάρχει πραγματικότητα. απλώς φαίνεται σαν μια πόρτα αραχνιασμένη στο τέλος του διαδρόμου. όλοι πατάνε στο όνειρο και ζουν εκεί. η μόνη φάση που την αγγίζουν είναι όταν πέφτουν απ'τα ψηλά στα χαμηλά. με δύναμη. κάποιοι δεν καταφέρνουν να ξανασηκωθούν. αλλά σήμερα δεν μιλάω γι'αυτούς. μιλάω για ζωή.
γυρίζω τα βράδια στο σπίτι, απο όπου έχω πάει, αγκαλιάζω τα μαξιλάρια μου και σκέφτομαι πράγματα όμορφα. ή έτσι προσπαθώ. γιατί είναι δύσκολο να βγάλεις τον εαυτό σου μέσα απο το κεφάλι σου που επίτηδες τον στρίμωξες γιατί νόμιζες πως ήταν καλύτερα εκεί. η ελευθερία τελικά τρομάζει τον καθένα μας. κι ας μην το παραδέχονται μερικοί. κι ας λένε πως 'εγώ έζησα ελεύθερος όλη μου τη ζωή'. παπάρια ελεύθερος έζησες.
και όχι δεν σνομπάρω την έννοια αυτή. την σέβομαι υπερβολικά πολύ για να το κάνω.
εύχομαι μόνο οι στιγμές που κάποιος νιώθει ελεύθερος να μη τελείωναν ποτέ. ίσως έτσι να υπήρχε και η περίπτωση να ζήσει κάποιος πατώντας στο συννεφάκι της πραγματικότητας χωρίς φοβίες. με το ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ.
εγώ πάντως .... έτσι θέλω...
