Sunday, November 29, 2009

τί να γίνεται άραγε με εκείνες τις ψυχές ανθρώπων που διαταρράχθηκαν επανειλημμένα απο μια συγκεκριμένου είδους πάθηση; μα πάντα συναισθηματικής φύσης?
τί θα έκανε κάποιος αν είχε περιορισμένο χρόνο? αν είχες αυτόν μόνο τον χρόνο και μετά τίποτα? αν έπρεπε να τα χάσεις όλα χωρίς καμια εξαίρεση, τί θα πάλευες να κρατήσεις για σένα?
τα ερωτήματα βγαίνουν απο φόβο, έτσι πιστεύω. και οι απαντήσεις ποτέ ποτέ ποτέ δεν θα είναι αρκετά ικανοποιητικές. και αυτό το πιστεύω.
όσο γίνεται προσπαθείς να καλύψεις τα συναισθηματικά κενά που σου αφήνει η υπερβολική αγάπη με υλικά πράγματα. είναι χαζό και ανώφελο αλλά ο άνθρωπος ύστερα απο κάποιες 'σφαλιάρες' λειτουργεί με βάση τα ενστικτά του.
τα ένστικτα σπανίως λανθάνουν. παρόλαυτα δεν είναι πάντα χρήσιμο να τα ακούς και να κάνεις αυτό που σε καθοδηγούν  να κάνεις. χάνεις τον μπούσουλα και προσπαθείς να βγεις απο το αδιέξοδο που μόνος σου κατάφερες και έχτισες. και πίστεψέ το, δεν θα τα καταφέρεις εκτός αν πείσεις τον εαυτό σου να σκεφτεί πως δεν υπάρχει.
άκου να σου πω κάτι που με 'καίει' τελευταία. ο κόσμος λειτουργεί με ψευδαισθήσεις. όχι ολοκληρωτικά. υπάρχει αλήθεια. απλώς είναι δυσεύρετη. υπάρχει πραγματικότητα. απλώς φαίνεται σαν μια πόρτα αραχνιασμένη στο τέλος του διαδρόμου. όλοι πατάνε στο όνειρο και ζουν εκεί. η μόνη φάση που την αγγίζουν είναι όταν πέφτουν απ'τα ψηλά στα χαμηλά. με δύναμη. κάποιοι δεν καταφέρνουν να ξανασηκωθούν. αλλά σήμερα δεν μιλάω γι'αυτούς. μιλάω για ζωή.
γυρίζω τα βράδια στο σπίτι, απο όπου έχω πάει, αγκαλιάζω τα μαξιλάρια μου και σκέφτομαι πράγματα όμορφα. ή έτσι προσπαθώ. γιατί είναι δύσκολο να βγάλεις τον εαυτό σου μέσα απο το κεφάλι σου που επίτηδες τον στρίμωξες γιατί νόμιζες πως ήταν καλύτερα εκεί. η ελευθερία τελικά τρομάζει τον καθένα μας. κι ας μην το παραδέχονται μερικοί. κι ας λένε πως 'εγώ έζησα ελεύθερος όλη μου τη ζωή'. παπάρια ελεύθερος έζησες.
και όχι δεν σνομπάρω την έννοια αυτή. την σέβομαι υπερβολικά πολύ για να το κάνω.
εύχομαι μόνο οι στιγμές που κάποιος νιώθει ελεύθερος να μη τελείωναν ποτέ. ίσως έτσι να υπήρχε και η περίπτωση να ζήσει κάποιος πατώντας στο συννεφάκι της πραγματικότητας χωρίς φοβίες. με το ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ.
εγώ πάντως .... έτσι θέλω...

Saturday, November 28, 2009

that


Thursday, November 5, 2009

Μεγαλες μέρες είχε αυτή η βδομάδα.
Έγιναν πολλά πράγματα. Χαρούμενα.
Απο την αρχή όμως.

Ήταν Δευτέρα πρωί και εγώ κοιμόμουνα. δε ξέρω τί γινόταν τότε, μέχρι που χτύπησε ένα τηλέφωνο. Ένα ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ τηλέφωνο που μ'εκανε να τιναχτώ κάπως περίεργα απο το μαξιλάρι σε λίγα εκατοστά πάνω απο αυτό, πέφτωντας ξανά με δύναμη πάνω του συν έναν πονοκέφαλο πάνω απο το αριστερό φρύδι. Και νεύρα. Πολλά νεύρα γαμώτο. Ξέρω, έχεις συγκλονιστεί τόσο απο το πόσο πολλά γίνανε αυτή τη βδομάδα που τρέμεις στη σκέψη οτι παρακάτω μπορεί να γίνει καλύτερο. Ανατριχιάζεις και ανυπομονείς. Το παράκανα? Ναι. Αρκετά? Ναι. Τότε πάμε. Ξανά δε θυμάμαι τί έκανα αλλά κάθησα πολλές ώρες στον υπολογιστή γιατί είχε σκατόκαιρο και εγώ νύσταζα. Συνεχώς. Μέχρι πουυυυ... χτύπησε το τηλέφωνο και ήταν ο "ας τον πούμε Χ" και μου'πε να πάω εκεί που θα πάει και ιστορίες. Δέχτηκα σαφώς. Όχι πως δεν λυπήθηκα που μια τέτοια μέρα αντί να σαπίσω ΚΙ ΑΛΛΟ μέσα στο σπίτι βγήκα έξω αλλά υπάρχουν και αυτά μες'στη ζωή. Τί να γίνει! Σ'αρεσε η Δευτέρα? Κι εμένα.

Ήταν Τρίτη πρωί - ίσως και μεσημέρι - και εγώ κοιμόμουνα. δε ξέρω τί γινόταν τότε, μέχρι που χτύπησε ένα τηλέφωνο. Ένα ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ τηλέφωνο που μ'εκανε να τιναχτώ κάπως περίεργα απο το μαξιλάρι σε λίγα εκατοστά πάνω απο αυτό, πέφτωντας ξανά με δύναμη πάνω του συν έναν πονοκέφαλο πάνω απο το αριστερό φρύδι. Και νεύρα. Πολλά νεύρα γαμώτο. Το απόγευμα περπάτησα νομίζω και χόρεψα. Μόνη μου. Γιατί έτσι μ'αρέσει. Και άκουσα καμιά κατοσταριά διαφορετικά τραγουδάκια και απομνημόνευσα τα 5. Καλά είναι πιστεύω. Μετά βγήκα πάλι και δε θυμάμαι που πήγα. Και η βδομάδα σταμάτησε να κυλάει. Λοιπόν... τη Τετάρτη τί να κάνουμε?

Τέλος

Θυμάμαι που σηκώθηκες και με κουρασμένο βήμα πήγες να φέρεις την κιθάρα.
Θυμάμαι τα βράδυα δίπλα στο τζάκι όταν έξω γινόταν χαλασμός εμείς να ανάβουμε κεριά και να γελάμε με ανατριχιαστικές αληθινές ιστορίες.
Γελούσαμε απο νευρικότητα το ξέρω.
Εκείνα τα βαθιά ζεστά ρίγη που μας προκαλούσε η φωνή σου δεν θα φύγουν με τίποτα απο μέσα μου. Ποτέ.
Αργότερα, πολύ αργότερα, όταν χορταίναμε μουσική, φαγητό, κρασί και λίγο καπνό απ'το δωμάτιο ανεβαίναμε τις σκάλες βαριεστημένα γιατί ήταν η ώρα του ύπνου.
Κάτι τέτοια βράδυα θα'θελα να μην τελειώνανε ποτέ.
Αλήθεια στο λέω.
Όχι όλα, αλλά πολύ συγκεκριμένες σκόρπιες μισοτελειωμένες αναμνήσεις παιδικές μου.
Κάθησες ύστερα που λες κατάχαμα στο παρδαλό χαλί μας και τα μαξιλάρια στον τοίχο, και άρχισες να μουρμουρίζεις κάτι μελωδίες ανακατεμένες θυμίζοντάς μου τουλάχιστον 4 διαφορετικούς δίσκους. Πιάνεις την πένα και αρχίζεις να μας γεμίζεις το κεφάλι νότες που ακόμα και αυτή τη στιγμή ηχούν σαν κρύσταλλο στα αυτιά μου.
Και δε πα να'τανε το πιο λυπήτερο και πεθαμενατζίδικο τραγούδι.
Εσύ το λάτρευες.
Μα τότε κάτι στη φωνή σου άλλαζε, λες και γινόταν πιο βαθιά, πιο αργή, πιο δύσκολη, κι εμάς μας έφερνε χαρά και γέλιο.
Τώρα δε ξέρω γιατί. Ακόμα δεν καταλαβαίνω κάποια πράγματα ~ μα ίσως να μη θέλω.











Tuesday, November 3, 2009


He's chasing you down the alleys of death
Where many have died, and where you will breathe your final breath
Your pulse starts to quicken, blood runs to your head
You start to feel sick by the thought of becoming dead

Scream murder, he's coming for you
Blade in his hand, he knows what to do, yeah
Scream murder, what can you do?
No one to help, it's just him and you


He brings harm to your senses of fear
A feeling that will not disappear, as the bells of midnight toll
Where can you run to? Where can you hide?
This feeling has built up inside
He's gonna take it all away!!!!!!

How his alley resembles the morgue
Can you hear the pounding of the doors?
That is his house, he's gonna get you today
Scream murder! The last words you say

Scream murder, he's coming for you
Blade in his hand, he knows what to do, yeah.
Scream murder, what can you do?
No one to help, it's just him and you

H's gonna get you! Alright!!

No!!!!!!! No!!!!!! Get away!!!!!!!!!
No!!!!!!! No!!!!!!!!!!!!!!! No!!!!!!!!!